Beste supporters/volgers van de Dakar Ridders, 

Het is al weer een aantal weken geleden dat ons avontuur is afgelopen. Na een dikke 8000 kilometer in onze Vito, heel wat spannende momenten, een aantal ontberingen en een bezoek aan ons goede doel, zijn wij weer heelhuids terug in het land. 

Omdat we heel veel hulp van veel personen hebben gekregen willen wij graag onze ervaring met jullie delen door jullie uit te nodigen voor een film/sponsoravond. 

Op deze avond zullen we foto’s en een film afspelen van onze reis. Ook zullen de kabouters overgedragen worden aan alle “adoptieouders”. 

Dit alles gaat plaatsvinden op:

4 februari 

Markt 28 Cafe De Buren Sittard

van 20:00 tot 23:30

Let op: Omdat we erg veel mensen hebben uitgenodigd is het voor ons heel belangrijk om te weten wie er aanwezig zal zijn en met hoeveel personen. 

Dus reageer snel via dakar.ridders@gmail.com en geef aan met hoeveel personen je komt! En dat allemaal voor 31-01-2012!

Consumpties zijn voor eigen rekening, voor wat te knabbelen zorgen wij!

Tot 4 februari!

Maarten van Eert
Pieke Lebon
Vincent van Goor

Dag 20 Rustdag Dakar

 

Zo rust hadden we wel even verdient. In het meest luxueuze hutje tot nu toe hebben we heerlijk geslapen, lekker gedoucht en we hadden de avond ervoor goed gegeten. Omdat we zo in de flow zaten van dingen doen, stond vandaag een tripje naar Dakar stad op het programma. We mochten niet met onze eigen auto gaan omdat we een passavant hadden gekregen voor de hele groep, waarmee we door Senegal mochten rijden. Alleen rijden was geen optie, en alle 50 auto’s meekrijgen al helemaal niet.

Gelukkig had ik gister vrienden gemaakt met Ndongo. Een van de verkopers die niet zo opdringerig was. Aan hem heb ik de voor mij al veel te grote kampjas gegeven. De jas was hem veeeel te groot, maar hij was er blij mee. Nog voordat we naar het ontbijt konden lopen hoorde ik al iemand Maarten, Maarten roepen. Het was mijn “vriend” Ndongo. Na het ontbijt en wat onderhandelen door Erik mochten we voor 80 euro mee met 6 personen. Roeland en Sander van een ander team kwamen erbij staan en wilden ook mee. Na wat verder onderhandelen met shirtjes en oude mobieltjes mochten we met 8 man voor 80 euro mee.

In de achterbak van een of andere pick up truck zijn we binnendoor naar Dakar gereden. Ndongo en chauffeur lieten ons een aantal mooie plaatsten zien. We zijn ook met de boot naar een of ander slaveneiland geweest. Ndongo kreeg het nog aan de stok met zijn oom. We moesten al betalen om met de boot te gaan, het eiland op te komen en daarna ook nog zijn oom die als gids rondliep. De fooi sloeg hij af. Hij wilde meer betaald krijgen. Ndongo stond aan onze kant en een scheldpartij op de boot was het gevolg. Wij hebben er ons maar wijselijk buiten gehouden.

Op de terugweg werden we nog staande gehouden door wat agenten. Volgens mij was het niet de bedoeling dat iedereen maar toeristen ging vervoeren. Na wat onderhandelen mochten we weer door.

Aangekomen bij lac Rose hebben we weer wat pizza’s besteld en de nodige biertjes gedronken in de bar en aan het zwembad. Toch nog een beetje op tijd naar bed, want om 5 uur stond weer ontbijt klaar. De laatste zware dag komt eraan… de oversteek naar Gambia.

Beste mensen, na een vlucht van een kleine 6 uur zijn we gisteren (woensdag) geland op de luchthaven van Brussel.

 

Via deze weg willen wij iedereen bedanken die deze reis mogelijk heeft gemaakt of die iets heeft gegeven, bijgedragen heeft aan ons goede doel.

 

Met de verkoop van onze GSMloket mobiel en al het geld wat wij van tevoren hebben opgehaald hebben wij het doel wat wij van tevoren gesteld hebben gehaald!

 

Meer dan 7200 euro blijft achter in Gambia voor onze doelen!!

 

Het was zeker de  moeite waard om een kijkje te nemen in het dorpje Misiranding. Ze hebben bijna niks, maar zijn heel tevreden. Wij hebben met jullie hulp kunnen bijdragen aan een betere toekomst voor deze kinderen, en uiteindelijk ook alle mensen van het dorp!

 

Vandaag (donderdag) hebben we nog een aantal verslagen op de website gezet. De rest van de verslagen zullen we uiterlijk zondag erop zetten.

 

We hebben zo veel foto’s, films en verhalen dat het onmogelijk is om alles op de website te zetten. De komende 2 weken zullen we proberen een deel van deze foto’s en filmpjes op de site te zetten.

 

Ook lijkt het ons leuk om binnen niet al te lange tijd een filmavond te houden. Hier mag iedereen die ook maar iets voor ons of het goede doel heeft betekend aanwezig zijn! Ook kunnen we dan makkelijk de kabouters aan hun adoptieouders geven. Hou de website in de gaten voor meer informatie. We hebben helaas niet van iedereen een e-mail adres dus de exacte datum en locatie wordt op de website www.dakar-ridders.nl bekend gemaakt.

 

Nog een speciaal woordje van dank! Vrijdag voor vertrek zaten wij behoorlijk in de stress. Woensdag was de koppeling er in de zandgroeve uitgerookt. De jongens van team Sjrotrot hebben geprobeerd om de koppeling te wisselen op de oprit. Vrijdag ochtend kregen we te horen dat dit helaas niet gelukt was. Gelukkig kregen we via via een telefoonnummer van Paul. Paul heeft alles uit zijn handen laten vallen en is rond een uur of 12 begonnen met het wisselen van de koppeling in een garage in Heerlen. De spanning liep bij ons al aardig op. Kunnen we starten of niet?? Rond 18 uur kwam het verlossende telefoontje van Paul. Hij doet het!!

 

Dus nogmaals: Paul bedankt. Zonder jouw hulp waren we niet kunnen starten!!!

 

Dag 18 Nouakchott- St Louis (Senegal)

 

Volgens het roadbook een zeer lange dag, dus daar hadden we ons al een beetje op ingesteld. ’s Ochtends hadden veel mensen last van de buik, waaronder ik. Om de vochtbalans een beetje op peil te houden heb ik maar een aantal zakjes ORS gepakt. Gelukkig hadden we bij ons slaapzaaltje een eigen wc voor onze eigen groep, maar dat schiet dan niet zo op als je met 4 man aan de dunne bent.

Weer in konvooi de stad uit moeten rijden. Ondertussen kwamen alweer wat militaire auto’s zich tussen de groep invoegen. Eentje bleef pal achter ons. Tijdens een plaspauze heeft Vincent van de gelegenheid gebruik gemaakt om met deze zwaarbewapende militairen op de foto te gaan. Zelfs onze homofiele kabouter is onder schot genomen door deze militairen. De volgende kilometers waren behoorlijk offroad wat resulteerde in een lekke band voor onze achtervolgende militairen. Vincent bedacht zich geen moment en de krik zat al onder de auto voordat deze beschermheren in de gaten hadden dat ze best wel eens uit de auto konden stappen om de band te verwisselen.

Het gebied werd steeds moerassiger. Ik weet niet wie van de auto’s vooraan op het idee kwam, maar opeens reden we behoorlijk schuin, in een hoek van ongeveer 30-40? Graden. Omdat we niet meer verder konden via deze weg moest iedereen achteruit rijden. Ik kan je vertellen dat dit best lastig is met een zware bus op een schuine helling. Het duurde dan ook niet lang voordat ik me voor de eerste keer deze challenge vastreed. Gelukkig hebben we een goede chauffeur bij ons, dus Pieke mocht hem er even uit gaan rijden. Helaas lukte dit niet. Dan maar een dikke Landrover ervoor. Om ervoor te zorgen dat de bus  niet kantelde werden er touwen aan het dakrek gemaakt. Ongeveer 30 mensen hebben geholpen om de bus tegen het kantelen te beschermen. Een mooi gezicht. Iedereen hielp en met flink wat vaart en 2 wielen van de grond heeft Pie het hem weer gefixt. We konden verder.  

De grens van Senegal zou lang duren. Inderdaad, het roadbook had eens een keer gelijk. Je moest zelfs betalen om over een brugje naar de grens te rijden, 8 euro pp. Vincent had te taak van John gekregen om van iedereen die 8 euro te verzamelen. Helaas waren er een paar minder sociale en eenvoudige medechallengers die niet echt mee werkte. Na 4 uur had Vincent nog altijd het geld niet bij elkaar. In de tussentijd heeft Pie veel gelegen en geslapen in de bus en ik heb een Senegalese verkoper blij gemaakt met een mobieltje in ruik voor shirtjes van Senegal en een petje. Ook wat kinderen hebben we blijgemaakt met knuffels en pennen. Na een soepie en wat hoofd schouders, knie en teen met kinderen die er niets van snapte, reden we door naar de Zebrabar. Daar stond het bier koud. Niemand wist wat het koste, maar iedereen dronk er op los. John had ons van te voren een mooie kamer geregeld, ook voor de andere teams. Na een mooie avond zijn we op verschillende tijden gaan slapen (maarten 1, pie en vin rond een uur of 4)/ Om half 10 werden we weer fris en fruitig verwacht om te vertrekken.

 

 

 

Dag 17 nationaal park naar Nouakchott

 

Vanmorgen ben ik vrij brak wakker geworden in de bus. Vincent en Pieke hebben beter geslapen in de tent. Omdat er nergens wc’s in de buurt waren hebben we de poepstoel regelmatig uitgeleend. Af en toe zagen we kopjes achter zandduintjes uitsteken van mensen met hoge nood.

Na het ontbijt met pannenkoeken zijn we vertrokken naar het strand. Helaas weer in colonne. Een voor een moesten we een behoorlijke aanloop maken om de zandduinen net voor het strand weer over te komen. Gas loslaten is vaststaan werd het motto. Op een of andere onverklaarbare wijze hebben Pie en ik toch het vertrouwen gegeven aan onze vriend Vincent om deze moeilijke zandberg te trotseren. Zijn zelfvertrouwen had een deukje opgelopen doordat hij al eerder had vastgezeten. Met een behoorlijke aanloop en een vaartje 50-60 km per uur vloog Vincent met onze GSM loket Mobiel over het zand en zonder veel moeite haalde hij het strand.

Ongeveer een uurtje hebben wij een hele mooie rit gemaakt over het strand, de zee aan de rechterzijde en maar gas geven. De Sjengen en de feroza’s pakten af en toe wat water mee, wat een spectaculair gezicht opleverde. Pie heeft zelfs meerdere malen uit de rijdende bus gehangen om zo mooie beelden te maken.

Tot onze verbazing werd ons door onze zeer slecht communicerende gids verteld dat we het strand af moesten. De rit zat er alweer op. Wederom moesten we weer flink wat zand over om op de “weg” te komen. Vincent zat nog altijd achter het stuur, nam een aanloop, gaf gas en ……. Zat vast. Er moesten zelfs 2 jeeps aan te pas komen om ons eruit te trekken.

Voor de rest nog een stuk in colonne gereden naar Nouakchott. De organisatie had een camping geregeld maar wat bleek; er konden maar 10 auto’s binnen de poort. Thom, Ron, de zebra’s, kakelwagen en Dekker waren al weggereden. Wingens en wij stonden vast binnen de poort. Na een uurtje bellen en smsssen met deze teams hebben we besloten om hen op te zoeken. Met onze gids Fadell zijn we naar hun camping gegaan. Hier hadden zij een slaapzaaltje geregeld, waar we allemaal konden slapen. Ook was er een mooie bar. Onder het tentdoek van de bar hebben we met onze gasbrandertjes een heerlijke maaltijd bereid.

 

 

 

 

Verslag - Dag 16

 

Nationaal park

 

Na lekker geslapen te hebben werd van ons verwacht om rond 7-8 uur klaar te staan. Omdat we al een beetje ingeburgerd zijn geraakt zijn we rond een uur of 8 maar eens opgestaan. Rond 10 uur waren we nog niet weg, dus dat hadden we goed ingeschat.

 

Omdat we weer in convooi moetsen rijden schoot het alweer niet op. We moesten continue wachten op anderen en als je door een hoop zand moet rijden heb je vaart nodig. Dat gaat natuurlijk niet als die personen voor je niet doorrijden. We hebben dan maar ergens een uurtje of 2 gewacht voordat we door gingen. Tijdens het wachten hebben de sjengen zich geamuseerd met het maken van een sandboard, die achter de Pajero gehangen kon worden. ZO ging de tijd een stuk sneller voorbij.

 

In tegenstelling tot vele andere teams hadden wij nog niet vastgezeten in het zand. Er kwam een moeilijk stukje aan, waar meerdere teams vast kwamen te zitten. Pieke had het stuur overgegeven aan Vincent en het duurde niet lang voordat de Vito muurvast zat. Gelukkig kan een defender er ons met gemak uittrekken.

 

Na wat scheuren door de duinen en nog 2x vastzitten (wat zijn we blij met onze nieuwe groepsgenoten met jeepjes) kwamen we weer aan bij een baaitje. Daar hebben Pie en Vincent te tent van de gebroeders wingens opgezet. Ik ga in de bus slapen. Na een gezellige avond en diverse malen uitlenen van de poepstoel was deze avond ten einde. Welterusten!

 

 

Verslag - Dag 15

 

Noudihabou – Nationaal park

 

Omdat we afgelopen dagen genoeg kilometers over asfast hadden gemaakt, verheugden we ons op het off road rijden in een nationaal park hier in Mauretanie. Op de camping werd ons een gids toegewezen die we met 6 auto’’s alvast 100 euro moesten afrekenen. Fadell heet de goede meneer en spreekt geen engels en een beetje gebrekkig Frans. Omdat wij de enige waren met nog een plaats in de auto hebben Pie en ik steen papier schaar gedaan wie naast de gids moest zitten. Ik verloor en heb en hele tijd naast een geurende Fadell gezeten.

 

Thom heeft nog wat vrienden gemaakt en zodoende is onze groep uitgebreid met 2 4x4’s. Team kakelwagen en Team zebra hebben zich bij ons aangesloten. Aardige mensen.

 

We zouden op tijd vertrekken maar helaas ging er weer heel wat tijd overheen voordat wij eindelijk de poort uit konden rijden, wederom met begeleiding van het leger. Op de camping was nog een groep achtergebleven waarvan 1  nog de koppeling aan het wisselen was.

 

Na een zeer trage start, iedereen moest tanken, plassen enz. Zijn we uitgekomen voor de ingang van een park, bewaakt door militairen. We hebben hier bijna 2 uur staan wachten in 30 graden op de groep die was achtergebleven. Niet slim in mijn ogen, we hadden beter op de camping kunnen blijven.

 

Maar dan....... Zand en offroad. Dit maakte de rest van de dag weer helemaal goed. Met een vaartje van 80 km per uur over zand vliegen met onze gsmloket mobiel is erg gaaf! Niet veel later hing de uitlaat los, maar dat kon de pret niet drukken. Met een zenuwachtige Fadell naast ons die alleen maar “douzement”riep kwamen we uit op een prachtige locatie aan een baai, zee voor ons en nomadententjes. We hebben samen met de Dekkers eentje ingenomen.

 

’s Avonds hebben we bijna alle hamburgers op de bbq gegooid en heerlijk gegeten. Daarna lekker geslapen op ons veldbedje in de nomadentent, iets wat we waarschijnlijk niet vaak meer gaan meemaken. 

Verslag - Dag 13

 

Boujdjour naar Dahkla

 

Vandaag een saaie asfastweg gereden. Af en toe wat grensposten die souvenirs wilden. Omdat er in het roadbook stond dat de camping van vandaag niet echt uitblinkt in hygiene en netheid waren we op het ergste voorbereid. Na alle campings die het roadbook aangaf die wel netjes zouden moeten zijn en uiteindelijk te ranzig voor woorden bleken, viel deze best wel mee.

 

Wij hebben met z’n 3en een hutje gepakt. Dit was dan ook echt alleen maar een kamertje met 3 bedden en voor de rest niks. Het scheelt wel weer de tent opzetten en de volgende dag opruimen.

 

Rond een uur of 4 zijn wij Dahkla ingegaan om wat te eten. Dahkla is een stad die volgens mij het paradepaardje van Marokko moest worden. De intenties zijn goed en er is behoorlijk wat geld ingepompt maar het is het net niet. Niks is afgebouwd en de boulevard stelt niks voor. Aangekomen bij een snackbar hebben we wat gegeten.

 

In de avond nog wat hamburgers gebakken op het pannetje. Pie en Vincent hebben de eerste malariapillen gepakt, Maarten niet. Ik wil eerst afwachten wat de reacties zijn van die rommel op de andere personen. Dan maak ik wel de afweging om ze te pakken of niet. 

Verslag - Dag 12

 

Tantan Plage naar Boujdour

 

Het doel volgens het roadbook was vandaag Layoune. Omdat we voor op schema lagen wilden we niet hiernaartoe, maar doorrijden naar een plaatsje genaamd Boujdour. Zo hoefen we de dag erna niet al te veel kilometers te maken.

 

Vanaf vertrek reden we de “westelijke Sahara”in en dat was te merken. Om de zoveel kilometer staan grensposten waar je het hele verhaal moet uitleggen wat je komt doen. Uitkijken dat ze ons wel begrijpen, want zodra ze denken dat je hier de auto achter wilt laten, kijken ze je vies aan. Bij de ene grenspost komen we makkelijk door maar bij andere hebben we wat meer tijd nodig en eventueel ook wat spulletjes om om te kopen.

 

Aangekomen rond een uur of 3 op de camping en tent opgezet. Door de wind ging dit iets moeilijker dan normaal en hebben we de haringen voor de eerste keer moeten gebruiken. De camping zag er op het eerste ook redelijk uit en er was wifi. Tegen de avond kwamen er nog een stuk of 20 andere teams. Vincent had zich het kantoor van de eigenaar toegeeigend met zijn laptop en de rest ging allemaal naar “het kantoor van Vincent”, waar hij in de leren bank lag te interneet.

 

Tegen de ochtend maar eens een poging gewaagd om de wc te bezoeken. Blijkbaar sluiten ze hier ’s nachts al het water af want het aanblik van de wc’s met keutels en poepspetters, wc papier en geen water om door te trekken stemde ons niet echt vrolijk. Nog maar eventjes ophouden dan maar. ....

Verslag - Dag 11 Rustdag

   

Heerlijk geslapen in onze suite en wakker geworden met het geluid van de zee. Raar hoe snel je went aan het minder luxe leven en dit toch gaat waarderen. Onder hebben we ontbeten op het terras van het hotel aan het strand. Pieke heeft nog wat meeuwen proberen te lokken met wat brood zodat we foto’s van kabouters en meeuwen konden maken. Of dit gelukt is blijft nog een verrassing.

 

Voor de rest een hele relaxte dag gehad met een beetje voetballen langs het strand, hangen,, zitten liggen en Thom heeft nog een zandkasteel gebouwd.

 

Tijdens de dag zijn we wel met de bus teruggereden naar TanTan. De hoteleigenaar op de achterbank met als doel een bandenboer vinden. Onze goodyears waren behoorlijk gesleten doordat de auto zeer slaecht was uitgelijnd. Het slijten lag dus niet aan de banden! Aangekomen bij een bandenboer hebben we proberen uit te leggen wat de bedoeling was. Onze “vriend”de hoteleigenaar had geen zin meer en is het dorp ingelopen met een pakje sigaretten van ons als dank voor de hulp. Na bijna 2.5 uur sleutelen en wachten (want ja, de vaste klanten gaan hier gewoon voor) was de auto uitgelijnd, waren de achterbanden naar voren verwisseld en andersom en hadden wij een nieuwe reserveband voor het bedrag van..............................35 euro. Vincent heeft de goede man nog een momentsleutel gegeven en een sticker van Goodyear. De man was zichtbaar blij en heeft al zijn vrienden erbij geroepen om zijn cadeau’s te aanschouwen.

 

Na terugkomst bij het hotel zijn Pie en ik verder gaan relaxen, nog een bezoekje aand e koreaan gebracht, een warm vest voor Pie gescoord en kip met friet gegeten. Voor de oplettende mens... Waar is Vincent in dit laatste stukje?? Nou die heeft sjans gehad van een lokale schone Marokkaanse met de verassende naam Fatima. We zijn later bij Fatima in de hut gaan eten en Vin heeft zelfs mee geholpen in de keuken. Hoe het allemaal verder is vergaan, mogen jullie hem zelf vragen.